Op zaterdag 3 januari ging voor DWARS Amsterdam het nieuwe jaar idealistisch van start. Met een kleine delegatie liep zij mee met de demonstratie tegen de (toen nog alleen) luchtaanvallen op de Gazastrook. De demonstratie was fanatiek en fel! Leuzen als “Hun strijd, onze strijd, internationale solidariteit” en “Vrij vrij vrij, Palestina vrij”! klonken door heel de binnenstad van Amsterdam waar ongeveer 5000 mensen, samen met ons, een mars vormden voor vrede in de Gazastrook.
Deze middag werd het duidelijk dat het niet gaat om trots, nationalisme, terrorisme of Hamas-verheerlijking. Het ging hier om vrede en mensenrechten. Dat jij als individu de vrijheid hebt om te zijn wie je wilt, Jood of Palestijn, Nederlander of Zeeuw. Dat je openlijk voor je identiteit kan uitkomen zonder dat hier consequenties aan zijn verbonden. Deze vrijheid hebben Palestijnen op dit moment niet. De Palestijnen als individuen worden op dit moment gezien als terrorist, iedere Palestijn is namelijk lid van de Hamas en worden hierom zoveel mogelijk uitgesloten uit het dagelijks leven. De Palestijnen als volk worden op extreme wijze achtergesteld. Zo is er rond de Gazastrook een muur gebouwd, mag het gebied niet worden bevoorraad en zijn er haast geen voorzieningen meer. Dit maakt het gebied onleefbaar en niet de Hamas, maar een compleet volk lam. Dat maakt de nieuwe oorlog in Israël geen vredesmissie, maar een mensenrechtenkwestie.
Natuurlijk dienen we onze ogen niet te sluiten voor het geweld dat Hamas tentoonspreidt. Dat zou naïef zijn. Net zo goed als luchtaanvallen vanuit Israël verwerpelijk zijn, zijn de raketaanvallen van Hamas dit ook. Het gaat echter te ver om, in het kader van het bestrijden van een groep extremisten, een heel volk aan te vallen. Het zou wat zijn als compleet Noord Ierland met al haar inwoners zou worden geïsoleerd en onderdrukt om zo de IRA te lijf te gaan.
Ongeveer een maand geleden ben ik samen met vier andere DWARS’ers meegeweest met een FYEG-seminar over regionalisme, in Slovenië. Deze week kwamen mensenrechten al snel aan de orde. Het recht als individu om te kiezen hoe jij in het leven wil staan zonder dat je hoeft te vrezen voor eventuele consequenties van deze keuze. Zie je jezelf meer als een Catalaan of Spanjaard? Praat je Iers of Engels? Het recht van een volk om een volk te zijn, zonder dat er elementaire rechten als gezondheidszorg, voedsel, onderdak of onderwijs van je worden afgenomen omdat je als collectief bent wie je bent.
Erkenning als mens, ongeacht of je nou een Belg of Vlaming, Jood of Palestijn bent, zit in kleine zaken als het erkennen van een eigen taal of cultuur, maar ook de erkenning van het geografische gebied waarin het volk zich begeeft. Dat ieder mens, ieder volk als gelijke wordt beschouwd en zowel in sociaal maatschappelijke zin, als in politieke of geografische zin een gelijke positie kent en wordt toegekend. In mijn optiek zijn deze zaken essentieel om vrede uit te kunnen onderhandelen.
Een ander moeilijk thema dat deze week aan bod kwam was zelfredzaamheid van regio’s. De eindconclusie was hier een kort maar krachtig “Act local, think global!”. Soevereiniteit voor regio’s, Handhaving van een subsidiariteitsbeginsel; Probleemoplossing en besluitvorming op een zo laag mogelijk niveau. Samenwerking op deze manier kan alleen als regio’s en volken erkend worden en als gelijke (onderhandelings)partners worden gezien.
Om de problemen met de Hamas op te lossen moeten de Palestijnen erkend worden als mensen en als volk, als gelijke partner waarmee vrede gezocht moet worden. Israël moet zich niet opstellen als superieure dat een ander volk mag isoleren middels een muur en een volk van primaire levensbehoefte mag ontzien en een volk van zijn geografische regio mag beroven. Dat gelijke partijen in de mogelijkheid worden gesteld om vrede na te streven.
